/ 2 نظر / 7 بازدید
khodai

چه سوال احمقانه ای.راس میگه دیگه مگه میشه[گل][گل][گل][گل]

عسل فومنی

آموخته‌ام که خود، معمار زندگی خویش، خالق شگفتی، و عامل تلخ کامی خویشتنم… حال که خود، معمار زندگی خویشتنیم، شکست‌هایمان را گردن کسی نیندازیم. فلسفه این است: همان بدروی که کِشته‌ای. پس‌ ای مهربانم…! ناگفته پیداست… چیزی را می‌یابیم که انتظارش را داریم، و چیزی را به دست می‌آوریم که تقاضا می‌کنیم. تعجب نکنید: ارزش انسان در چیزی که به دست می‌آورد نیست، بلکه ارزش انسان در چیزی است که مشتاق آن است!